Boswachterspad Meeuwenduinen op Schouwen-Duiveland in Zeeland

Afgelopen weekend was het prachtig herfstweer. In mijn zoektocht naar een mooie wandeling, beland ik op de website van Staatsbosbeheer en lees ik over het Boswachterspad Meeuwenduinen van 12 kilometer op Schouwen-Duiveland, ook wel bekend als de Meeuwenduinwandeling. Vanwege het broedseizoen is deze route alleen toegankelijk tussen 15 juli en 15 maart.

Door de boswachter wordt dit pad als volgt omschreven: “Hoe verder op het pad, des te meer rust je ervaart tijdens deze wandeling door het robuuste duingebied en grootse bos van Zeeland. Wandelend door de Meeuwenduinen vallen zon, rust en openheid over je heen. In de verte zie je de vuurtoren van Haamstede, om je heen enkel duin.”

Dat klinkt heerlijk! Op naar Burgh-Haamstede dus. Van tevoren hebben we de route bestudeerd en we besluiten met de klok mee te lopen en te starten bij Parkeerplaats Het Groene Duin aan de Bosweg. (starten bij Klimbos Zeeland kan ook). Later zullen we de route ook iets verlengen om wat te kunnen eten bij een strandpaviljoen.

Een mistige start

Vroeg in de ochtend arriveren wij op de parkeerplaats en het is nog best mistig. Aan de rand van de parkeerplaats staat een uitkijktoren, maar het zicht is beperkt. Links van de uitkijktoren beginnen wij aan onze route. We moeten de (oranje) bordjes met de groene pijl volgen. Er blijken meerdere gemarkeerde routes te zijn in het gebied, van tussen de 3 en de 12 kilometer, inclusief twee rolstoelroutes. Vooral aan deze kant van het gebied is er veel overlap in routes.

Rond dit tijdstip zijn er vooral veel mensen met honden onderweg, maar hoe verder we het gebied in raken, hoe rustiger het wordt. Als we het klimbos voorbij zijn, merken we dat de zon boven de laaghangende mist uit begint te komen. We staan op dat moment bij strandopgang 3 en besluiten even de route te verlaten om van die eerste zonnestralen te genieten op het strand.

Ochtendzonnetje in het bos

Dat was even genieten op het strand zeg! Maar ook in het bos is het genieten van die ochtendzon. Als we weer terug zijn op de route en verder het bos in raken, kunnen we niet om de zonnestralen heen. Prachtig hoe deze door het laatste beetje mist benadrukt worden en steeds intenser het bos in dringen.

Glooiend landschap

Zanderige paadjes over glooiend landschap, zo zou ik dit deel van de route omschrijven. Omhoog, omlaag, omhoog, omlaag. Soms hele smalle paadjes, soms wat breder. Heerlijk dit soort routes. Blijkbaar ook heel fijn voor pulka-training. We werden op een gegeven moment ingehaald door een groepje mensen die een pulka achter zich aan trokken (een pulka is een transportslee / trekslee). Gevuld met ik denk een zak zand.

Wat leuk! We laten ze voorbij en al snel zien we ze rechtsaf slaan en verdwijnen over een heuvel. Wij moeten hier links. Verderop is er heel even verwarring, het pad buigt namelijk naar zowel links als rechts, maar geen pijl te bekennen. Links zie ik een strandopgang, maar als ik op mijn telefoon kijk waar we zijn, blijkt dit nog niet de juiste strandopgang te zijn. We gokken dus op rechtsaf en dit blijkt de juiste keuze.

Damherten

Ik had gelezen dat er damherten in het gebied rond lopen. Waar precies weet ik niet, en we komen ook niet per se voor de damherten, maar het zou leuk zijn als we er toch een paar zien. Als we in de buurt van strandopgang 7 komen, lopen we op een open plek af waar een zwart houten huisje met witte deuren staat.

Rechts zie ik een vijver omringd met riet en ineens sta ik oog in oog met een hinde. Zij kauwt wat aan de bladeren van het riet en lijkt zich niet te storen aan mij. De afstand tussen ons is blijkbaar groot genoeg. Ze blijkt niet alleen te zijn. Gelukkig heb ik een telelens bij mij en het lukt mij een paar foto’s te maken zonder de dames te storen. Als Marcel later bij mij komt staan, schrikken ze alsnog en rennen ze het bos in.

We lopen het open duingebied in, richting strandopgang 7 (Domeinen 4). De zon schijnt volop in ons gezicht, heerlijk op deze herfstdag. Links en rechts van ons fluiten er vogeltjes en in de verte aan de rechterkant zien we een opvallende vuurtoren. Daar willen we straks ook nog even een kijkje nemen, ook al is dat officieel niet de route.

Struinen over het strand

Tussen strandopgang 7 (Domeinen 4) en strandopgang 8 (‘t Oude Vuur) loopt de route over het strand. Heerlijk met de kop in de wind zou ik willen zeggen, maar vandaag is het praktisch windstil. Op het strand treffen we een handjevol mensen, een enkele meeuw, aangespoelde kwallen en golfbrekers die vol zitten met zeepokken.

Zo op het droge hout lijken zeepokken niets meer dan op elkaar geplakte schelpen, maar na het zien van de film “De Wilde Noordzee” ben ik toch anders naar zeepokken gaan kijken. Het blijken hele fascinerende zeediertjes te zijn. Onder water openen ze zich en wapperen hun zes pootjes op en neer door het water om voedsel te vangen.

Zoals eerder al gezegd, verlengen wij hier de route. Normaal gesproken zou je bij strandopgang 8 weer de duinen in gaan. Wij lopen door naar strandopgang 9 om daar bij Strandpaviljoen De Strandloper wat te gaan eten op het terras. Heerlijk in het zonnetje met uitzicht op zee.

Vuurtoren Haamstede

Na een fijne pauze en lunch gaan we via strandopgang 9 (Vuurtorenpad) de duin over en lopen Nieuw-Haamstede binnen om een kijkje te nemen bij de vuurtoren, gebouwd in 1837. Helaas is deze niet toegankelijk voor het publiek. Bemand is de toren ook niet, het radarbeeld wordt doorgestuurd naar de kustwachtpost in Ouddorp volgens het informatiebord. Ik lees onder andere dat de toren zijn kleuren te danken heeft aan de bouw van het vliegveld in Haamstede in 1934. Op deze manier konden de piloten de vuurtoren al van ver zien. Leuk weetje!

De Meeuwenduinen

Al snel zijn we weer terug op de route. We lopen nu De Meeuwenduinen in. Let op: vanwege het broedseizoen is dit stuk van de route alleen toegankelijk tussen 15 juli en 15 maart. In het voorjaar broeden hier o.a. kleine mantelmeeuwen en zilvermeeuwen in groten getale.
Vanwege diverse kwetsbare dier- en plantensoorten, mag je ook niet van de paden afwijken en wordt je gevraagd de groene paaltjes te volgen.

Ook dit deel van de route is wat pittig door het glooiende landschap en het rulle zand. Maar wat een prachtige vergezichten! Een torenvalk is druk met jagen en zien we enkele keren biddend in de lucht hangen om zo nu en dan een duikvlucht te nemen.

Uiteindelijk treffen we een bankje dat vrij is. We ploffen neer en kijken uit over een duinrand begroeid met wat struiken en boompjes. Ik heb het eerst niet zo in de gaten, maar er blijken in de verte twee groepjes damherten te lopen. Wederom enkel vrouwtjes. Waar de mannetjes zijn, geen idee! Toch is het heerlijk om dit alles zo te bekijken van afstand, zittend in het zonnetje.

Laatste verrassing in het bos

Na een tijdje genoten te hebben van het uitzicht in de zon, beginnen we aan het laatste deel van onze route. We zijn weer terug in het bos en genieten nog even van de herfstkleuren. Al snel spotten we een meter of 20 naast het pad nog een hinde met jong. Tussen de bomen door lukt het mij wat foto’s te maken met de telelens. Ze lijken zich er niet aan te storen en sjokken rustig verder. Wij sjokken ook verder.

Aan het eind van deze route moet ik bekennen dat ik toch mijn bovenbenen voel. Ongemerkt is het lopen door de duinen toch zwaarder dan je denkt. Maar is het de moeite waard? Absoluut! Wat heb ik genoten van deze afwisselende route door dit prachtige gebied! Een aanrader!

Routekaart en handige links

Info over Boswachterspad Meeuwenduinen, inclusief gps download: Boswachterspad Meeuwenduinen (<- klik hier)

Alle gemarkeerde routes in het gebied – rechts onderin drukken op lijstweergave voor meer info: Routes Staatsbosbeheer (<- klik hier)

---