Lees hier alles over de bijzondere Nationale Parken in Nederland


 

Voor mij is het fotograferen op de Veluwe vrijwel altijd een bijzondere aangelegenheid. Jarenlang hield ik op vrijdag de weersvoorspellingen extra goed in de gaten om te kijken of het zich loonde om het aanstaande weekend naar het midden van Nederland af te reizen voor mijn, toen nog hobby-, fotografie. En die gehoopte weersomstandigheden waren meestal mist. Precies het weertype dat in mijn ogen zo goed paste bij deze uitgestrekte, bosrijke en ietwat mysterieuze regio. 

Als uiteindelijk bleek dat de weergoden mij goed gezind waren, volgde misschien wel de moeilijkste vraag; waar op de Veluwe wil ik eigenlijk naartoe? Misschien niet geheel verrassend kon ik de meest populaire gebieden zoals de Posbank, het Speulderbos en het NP de Hoge Veluwe al vroeg in mijn fotografiecarrière van mijn wensenlijstje afvinken. Maar er waren nog zoveel meer gebieden om te ontdekken.

Zodoende zwierf ik al eens rond door de Onzalige bossen op de Veluwezoom, de Renderklippen bij Epe, het Kroondomein ’t Loo, het Kootwijkerzand en het Deelerwoud. Elk gebied had z’n eigen unieke charme en meestal bleef het niet bij één bezoek. 

Ook dit jaar wilde ik weer een ochtend doorbrengen in een mooi Veluws natuurgebied. Hoewel het al diep in november was, wilde ik dolgraag de bonte herfstkleuren vastleggen. Ik was niet bezorgd dat het wellicht wat laat zou zijn voor herfstfoto’s, want ik wist van voorgaande fotografiejaren dat de kleuren in het bos tegen eind november juist nog op hun mooist kunnen zijn. 

Oud Reemst

Na veel wikken en wegen over welk gebied het vandaag zou gaan worden, typte ik ‘Oud Reemst’ in in mijn google maps navigatie app. Wat ik wist van het gebied? Niet veel. Van mijn eerste en enige bezoek, zo’n zes jaar geleden, herinnerde ik de brede, oude beukenlanen. Ook maakte ik toen op een spannende manier kennis met de Spaanse Runderen (Sayaguesa). Laten we het erop houden dat ik even een kort sprintje moest trekken.

De angst al lang voorbij, keek ik eigenlijk wel uit naar een hernieuwde kennismaking met deze imponerende grazers. Des te meer omdat mijn fotocollectie al uitpuilde met de veel vaker voorkomende Schotse Hooglanders, waar zijn Spaanse neven en nichten nog ontbraken. De Planken Wambuis is voor nationale begrippen een groot natuurgebied. Totaal omvat het gebied met de behoorlijk opvallende naam (waarover later meer) 2123 hectare aan oppervlak.

Naast uitgestrekte heide- en grasvlakten die worden begrazen door groot vee zoals de Sayaguesa runderen en semi-wilde Newforestpony’s, bestaat de Planken wambuis uit bos dat voor een groot deel als een niet-toegankelijk rustgebied voor wilde dieren geldt. In het schemerlicht draaide ik het kleine parkeerplaatsje bij Oud-Reemst op.

Omdat het een gewone, doordeweekse dag was, waren er nog geen andere auto’s te bekennen. Bewapend met mijn camera in de ene- en statief in de andere hand passeerde ik een groot wandelroutebord en een wildrooster die het begin van het natuurgebied aanduidden. 

Big 5

Al snel kwamen er flitsen van herinneringen van zes jaar geleden voorbij toen ik de imposante beukenlaan tegemoet liep. De oude eik in het heideveld was een andere referentie die ik herkende van mijn beruchte eerste ontmoeting met de Spaanse runderen. Al wandelend houd ik mijn camera met teleobjectief altijd in de ‘wildstand’. Vooral op de Veluwe, waar een vroege ontmoeting met een nietsvermoedende ree of edelhert altijd tot de mogelijkheden behoort.

Foto: Vincent Croce

Hoewel het natuurlijk geen wild is, spotte ik na niet al te lang te hebben gewandeld in de verte een deel van de Sayaguesa kudde. Ook meende ik aan de andere zijde van de grasvlakte de pony’s te zien. Omdat het vanochtend behoorlijk bewolkt en overwegend grijs was, had ik al snel mijn zonsopkomst-aspiraties overboord gegooid en leek een mooie foto van de grote grazers een prima alternatief.

Als welkome verrassing zag ik dat er een voetpad over de vlakte leidde, precies in de richting van de pony’s. Toen een aantal pony’s nieuwsgierig hun kop op staken schoot ik met de camera nog in de wildstand een aantal foto’s. De Sayaguesa’s stonden helaas te ver voor een foto. Misschien geen runderfoto’s vandaag, maar dan ook geen gesprint!

Kippenvel

Met de eerste foto’s op zak trok ik verder het natuurgebied in. Ik volgde de gele routemarkeringen die op stenen langs het wandelpad te zien waren. Het was heerlijk rustig. Ik was al zo’n 25 minuten aan het wandelen en had nog geen mens gezien. Ook geen wild trouwens. Een beetje teleurstellend vond ik, want de Planken Wambuis staat bekend als een natuurgebied waar je een grote kans hebt om wild te spotten.

Zo is het zeker niet ondenkbaar om hier de overige leden van de Veluwse ‘Big-5′ tegen het lijf te lopen. Overig, want de Sayaguesa’s en de Newforestpony’s behoren hier ook toe. De Big-5 wordt gecomplementeerd door de ree, het edelhert en het wilde zwijn. Op een modderig gedeelte van het wandelpad dacht ik een pootafdruk van een hert te herkennen.

Ook kreeg ik spontaan kippenvel toen ik niet veel later het onmiskenbare geluid van een burlend edelhert door de bossen hoorde galmen. Was het daar niet veel te laat in het jaar voor? Met de overtuiging dat ik nu ieder moment een echt wild hert zou gaan zien vervolgde ik zo geruisloos mogelijk mijn weg, steeds dieper het bos in. 

Sinds 1500

Al sinds 1500 wordt het gebied dat nu wordt aangeduid als de Planken Wambuis bewoond en gecultiveerd. Het gebied was voor lange tijd (zo’n 400 jaar!) in bezit van de adelijke familie Van Pallandt, die vanuit kasteel Rosendael (bij Velp) de grond en boerderijen verpachtte. In 1980 werd de Planken Wambuis door het rijk aangekocht en kado gedaan aan Stichting Natuurmonumenten, ter ere van haar 75-jarig jubileum. De naam ‘Planken Wambuis’ is hoogstwaarschijnlijk afkomstig van een gelijk genaamde herberg die hier in 1782 werd gebouwd.

Op de plek van de betreffende herberg is tegenwoordig, nog steeds onder dezelfde naam, een populair restaurant gevestigd. Over de betekenis van het woord bestaat enige twijfel. De meest aannemelijke referentie is een simpele houten hut of een soort boerenkiel (wambuis), maar ook wordt met een knipoog naar een (figuurlijke) doodskist gerefereerd. 

Gedenksteen. Foto: Vincent Croce

Om even uit te rusten zette ik mijn cameratas tegen een gedenksteen met plaquette waarop de namen van gesneuvelde Britse soldaten af te lezen waren. Op deze plek stortte tijdens de slag om Arnhem aan het einde van de 2e wereldoorlog een Britse bommenwerper neer. Het contrast met deze vredige, druilerige herfstdag kon haast niet groter zijn. Dit gedeelte van het gebied bestond uit een wat eenzijdigere begroeiing.

Foto: Vincent Croce
Goud gekleurd blad. Foto: Vincent Croce

Voornamelijk naaldbomen met hier en daar een jonge beukenboom in de dop. Het zonlicht liet mij vandaag een beetje in de steek, maar de herfstkleuren waren op hun top. Het goud gekleurde blad van een jonge berk stak bijzonder mooi af tegen de diepgroene kleuren van de statische naaldbomen. Een bescheiden maar tegelijkertijd een bijzonder indrukwekkend herfstschouwspel voor de kijker met een oplettend oog. 

Beukenkathedraal

Na een paar slokken uit mijn waterfles trok ik verder over het zandpad en bleef de gele markeringen volgen. Ik voelde dat ik op de weg terug was toen het pad afboog in Oostelijke richting. Het voetpad splitste af door een stuk dichter bos en leidde naar een houten wildkijkscherm. Sluipvoetend naderde ik, met de camera alvast in aanslag, de met kijkgaten uitgezaagde houten schutting.

De kijkgaten boden uitzicht op een grote grasweide. Helaas. Al snel kwam ik tot de conclusie dat de teller van de Big-5 vandaag op twee zou blijven steken. Het zou niet lang duren voordat mijn teleurstelling zou omslaan in blijdschap toen ik mijn statief uitklapte bij een prachtige beukenhaag. Het hintte naar een bomen-kathedraal waar de donkere stammen de marmeren pilaren voorstelden en de fresco’s werden vertegenwoordigd door het rijkgekleurde bladerdak.

Nu was het slechts nog alsmaar rechtdoor voordat ik zou terugkeren bij mijn start-finish lijn van vandaag. Met een voldaan gevoel en een lege camera-accu stapte ik mijn auto in en beloofde dat ik snel weer eens terug zou keren naar de Planken wambuis om de Big 5 compleet te maken. 

Wil jij ook naar de Veluwe? Dat is een goed idee voor elke natuurliefhebber, in elk seizoen. Bekijk de diverse mogelijkheden op visitveluwe.nl

 

Sea to Summit

Sea to Summit Outdoor Gear

Waar je ook heen gaat en of je gaat wandelen, fietsen, roeien, zeilen, of wat dan ook: je wilt slimme en kwalitatief hoogstaande producten, makkelijk mee te nemen en licht van gewicht. Of het nou gaat om slaapzakken en slaapmatten, kookgerei voor je kampeerkeuken, tenten, tassen of andere artikelen. Sea to Summit is een merk waarbij je zeker weet dat je goed zit. Lees meer

Veluwe

Ontdek de veelzijdige Veluwe

Van uitgestrekte bossen, middeleeuwse vestingstadjes, tot de leukste dagattracties; voor iedereen valt er wat te beleven op de Veluwe. Volgens velen hét mooiste natuurgebied van Nederland. Hier ontdek je prachtige heidevelden, zandvlaktes, rivieren en bossen. Stuk voor stuk gebieden die je na een bezoek lang bij blijven.

Lees meer

Nationale Parken

De Nederlandse Nationale Parken zijn prachtig

De nationale parken vertellen het bijzondere verhaal van de Nederlandse natuur. Er zijn maar weinig plekken in de wereld waar de natuur op korte afstand zo divers is. Nergens is de interactie tussen water en land en tussen natuur en mens zo duidelijk aanwezig en inventief aangepakt als hier. Beleef het zelf. Voel je welkom in onze unieke natuur.

Lees meer